ترمیم بینی با گرافت

جراحی ترمیم بینی به مراتب پیچیده تر از جراحی اولیه است و اقدامات ویژه ای برای موفقیت آن لازم می باشد. در برخی از جراحی های بینی با هدف ترمیم، جراح نیازمند استفاده از گرافت برای پیشبرد عمل است. گرافت به معنی بافتی است زنده و طبیعی که عموما از بخش های غضروفی بدن بیمار تهیه شده و می تواند نواحی ضعیف بینی را بازسازی نماید. بسیاری از بینی های آسیب دیده و تحلیل رفته، طی جراحی ترمیم بینی با گرافت قوت گرفته و مستحکم می شوند.

نواحی تامین کننده گرافت:

گرافت های غضروفی  را میتوان از سه ناحیه تامین نمود: تیغه میانی بینی، گوش و دنده ها. با توجه به شرایط بیمار، صلاحدید پزشک جراح بینی و حجم مورد نیاز بافت غضروفی، مناسب ترین ناحیه برای برداشت گرافت انتخاب خواهد گردید.

تیغه میانی بینی :

ناحیه منتخب برای تامین گرافت مورد نیاز، بافت غضروفی تیغه میانی در بینی بیمار است. اما در برخی موارد این بخش طی جراحی ابتدایی برداشته و تضعیف شده است و نیز ممکن است حجم کمی را دارا باشد.

گوش :

برای برداشت بافت غضروفی از گوش، برش ریزی در پشت این عضو  ایجاد می گردد. این بافت که از گوش تهیه می شود شکل درخور و ایده آلی ندارد و باید با تراش دادن و شکل بخشیدن به آن کار را به نحو مثبتی پیش برد.

دنده ها:

در جراحی ترمیم بینی با گرافت ، برای برداشت بافت از این بخش یک برش محدود در بخش مورد نظر از قفسه سینه ایجاد می گردد و مقادیر زیادی از اجزای غضروفی بدون تغییر شکل دنده ها یا تخرب حالت معمول آنها خارج می شود. البته غضروف این ناحیه به سبب جنس و ویژگی های نه چندان مناسب برای ساختار بینی، کارآیی زیادی ندارد مگر برای بینی های با تخریب های شدید که گاه از غضروف های دنده کمک گرفته می شود.

ترمیم بینی با گرافت